09-12-06

het vasteland

 

het vasteland

 


ik zag een eilandje
wat stenen en wat zand
een kerkje stond erop
ik zag een mensenhand

splijt de zee
en laat me gaan
ik wil daar wel sterven
wil steentjes gooien in de zee
mijn adem wordt de wind
blaast het woestijnzand
uit mijn haren, en het zinkt

ik zou het kerkje binnengaan
raak met één hand de hemel aan
los op in zout en schuim
heb nooit bestaan
maar spoel toch aan

 

© tsila


  

13:21 Gepost door tsila in Geloof | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

En weer moet ik in herhaling vallen Tsila, zo mooi...
jouw stijl is echt wel de stijl waar ik het meeste van hou. Het zit in de eenvoud, de heldere klank, dat vleugje rijm, in de originaliteit en in jou zeker ?

Groetjes,

Gepost door: Parelmoer | 14-12-06

In jouw blog gelezen. Blij dat ik hem gevonden heb. Goud(h)eerlijke poëzie!

Gepost door: willy | 22-12-06

De commentaren zijn gesloten.