01-02-07

mistkind

mistkind

als het mistig is
weet ik dat jij er bent
ren tussen flarden door
schuif gordijnen mist opzij
en dan sta jij daar

als ik mijn armen om je sla
verdwijn je met de wind
jij hebt grijze ogen
rent over de velden
slaapt in bomen

en als de zon verschijnt
verdwijn je weer
je bent mijn vluchtig kind

© tsila


humphrey bennett
28

15:40 Gepost door tsila in Innerlijk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

je zet me aan het denken Tsila ! Dat er altijd wat mist zou moeten zijn, en over de vergankelijkhid van zekerheden, over de vele raadsels op onze weg en het over het kind dat een deel van onszelf is.
Weer een zalig gedicht in jouw prachtige stijl die ik zo graag zou beheersen !
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 01-02-07

De commentaren zijn gesloten.