14-06-07

de vraag

 

de vraag

 

ze nam een duik in troebel water
niet dat ze het wist
ging zoeken om te vinden
het antwoord op haar vraag
maar zag niets
tastte in het duister
vond geen weg terug

toen besefte ze
ik kan onder water leven
de mist trok op
en in het heldere water zweefde
het antwoord op haar vraag

’s morgens is haar lichaam aangedreven

 

© tsila

 


humphrey bennett
04_11

10:40 Gepost door tsila in Innerlijk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

hoe . . . de laatste zin ene gedicht kan veranderen. Even zag het er hoopvol uit , maar dan. Het deed me even huiveren. Heel mooi geschreven

Gepost door: ikke | 14-06-07

Dit raakt me heel diep en is prachtig geschreven Tsila, het herinnert me aan heel lang geleden toen ik in het water naar een bal zocht en de weg naar boven niet meer vond. Alles werd zwart en ik dacht : nu ben ik dood... Jouw verhaal is veel mooier, ik wou dat ik het zo had kunnen vertellen toen ik wakker werd op de spoedafdeling.
Groetjes

Gepost door: Parelmoer | 16-06-07

Oeps, vergeten te zeggen... dat ik ook iets heb met kikkers en padden en salamanders en hagedisjes... Toen ik klein was liep er een beek aan het einde van onze tuin en daar haalde ik die beestjes. Ik had een aquarium met dikkopjes en zag ze elke dag groeien. En gek, ik woon in een andere stad nu maar weer een beek achter de tuin en zo gebeurt het dat er af en toe een betoverde prins op mijn terras verzeild raakt. Maar dat hij gewoon stil bleef zitten en me zo aanstaarde... ik werd er zelf nerveus van ;-)

Gepost door: Parelmoer | 16-06-07

De commentaren zijn gesloten.