07-11-07

rimpeling

rimpeling

ze heeft gedwaald in het verhaal
alsof het niet haarzelf betrof
zij een reflectie was
meed spiegels water glas

een tweelingziel
de vaste vorm verloochent zij

soms gaat ze naar de waterkant
beroert het water niet
en ziet haar helder staan
maar een kleine rimpeling
laat haar weer gaan

de epiloog die schrijft zij niet
het wordt een open einde

© tsila

20:26 Gepost door tsila in Innerlijk | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

ik ben blij om weer eens een gedicht van je te lezen, zoals altijd prachtig , groetjes

Gepost door: merel | 07-11-07

Weer heel mooi Tsila, bracht me terug bij 'de verdwijningen'die ik zelf schreef.
'Een kleine rimpeling laat haar weer gaan' prachtig vind ik dat, je had de titel dan ook niet beter kunnen kiezen.
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 08-11-07

Zo subtiel geschreven, Tsila. Het gedicht is poëtisch als een rimpeling. Bijzonder mooi.

Gepost door: Willy | 08-11-07

Mooi van jou!

Keep the good work going...

liefs

Thomas

Gepost door: Thomas | 11-11-07

Ik val in herhaling, maar het is weer wondermooi!!
Lieve groetjes

Gepost door: Mythoske | 11-11-07

Die Willy toch Willy, door mij die "peer" te stoven, kwam ik bij Tsila uit... Ik ga ze opnieuw lezen, en opnieuw en opnieuw...

Tot bij de koffieklets,

Tilly

Gepost door: Tilly | 12-11-07

Weer zeer mooi!! Knap verwoord.
Groetjes

Gepost door: Mythoske | 13-11-07

als een rimpeling van de ziel

Gepost door: Adem | 22-11-07

De commentaren zijn gesloten.